دل را زبيخودي سر از خود رميدن است*** آري علاج شوق گريبان دريدن است يا رب به كوي عشق گذر ده اسير دام***شيون براي عشوه او را خريدن است ياسي كه زرد گشته رخش از غم حبيب*** تقدير قصه دل آن نا شنيدن است

ياس زرد

 Ù†ÙˆØ§ÙŠ منتخب

 Ø¯Ø¹Ø§ÙŠ عهد



ياس زرد

 
 
خانه
آرشيو
پست الكترونيك

پرشين‌بلاگ

قند عسل
دريچه‌اي به ملكوت
حاج حميد
روايت فتح
غريبستان
نجوا
ديده بان برج مينو
آبي آسموني
مجنون
زميني های آسمونی
نرگس
!! عقل كل !!
شهيد ادواردو آنيلي

 

چهارشنبه ۱٩ دی ،۱۳۸٦

رمز پایداری شیعه و ابطال پایان تاریخ

کشور در کشاکش روزهای سخت دفاع مقدس در سال 1363 بود و در حالی که برای اولین بار بلوک شرق و غرب در برابر کشوری متحد بودند، همچنان ایران اسلامی مقتدر ایستاده بود.
مركز «موشه دايان» براى مطالعات آفريقا و خاورميانه، واقع در دانشگاه «تل آويو» در سال 1984، همايش بين المللى بسيار مهمى ترتيب داد و تقريباً از همه اسلام شناسان و ايران شناسان مخالف انقلاب اسلامى ايران دعوت به عمل آورد و سپس مجموع سخنرانى هاى ايراد شده در آن را مارتین کرامر در كتابى با عنوان «تشيّع، مقاومت و انقلاب» به چاپ رساند.
در آن همایش با موشکافی نگاه های مختلف شیعه از قدیم تا کنون و حتی با بررسی تفاوت نگاه های معاصر همچون تفاوت دیدگاه امام راحل با شریعتی و شیخ محمود حلبی به مقوله انتظار و توضیح شاخه های انحرافی همچون بابیت و بهائیت پرداخته شد و در توضیح نگاه امام جمله راهبردی «منتظران مصلح خود باید صالح باشند» ایشان مورد توجه ویژه قرار گرفت.
نتيجه‌اي كه از اين كنفرانس پر زرق و برق و علمي بعد از ارائه مقالاتي صد در صد تفصيلي و تحقيقي از جانب سیصد شيعه شناس همچون دانيل برومبرگ، ماروين زوينس، مايكل ام.جي، فيشر، برنارد لوئيس، مارتين كرامر و ... بدست آمد، به اين شرح است: «رمز قيام شيعه و پيروزي انقلاب اسلامي در ايران، قيام بر اساس الگوی امام حسين(علیه السلام) و پایداری بر اساس نهضت انتظار است که از آن به دو بال سرخ و سبز شیعه تعبیر گشت.
اینک 23 سال پس از آن همایش همچنان رمز پایمردی شیعه از لبنان تا عراق و ایران همان نگاه سبز انتظار است و این امر پس از ذکر «الهم عجل لولیک الفرج» از سوی رییس جمهور در سازمان ملل برای لیبرالها که گمان می کردند با ایده آنها به تعبیر فوکویاما «پایان تاریخ» فرا رسیده است و هیچ نظریه جایگزین و برتری نخواهد آمد بسیار گران آمد.
اما این امر زمانی تاسف برانگیزتر می شود که صدای لیبرالهای غرب را در این خصوص در قلم روشنفکرنماهایی می بینیم که ادعای اسلام دارند. آنها که در دوران سیاه روزنامه های زنجیره ای از قیام عاشورا تا نهضت انتظار را مورد توهین قرار دادند و این روزها هوای بازگشت به آن دوران را در سر می پرورانند.
یک هفته نامه که بسیار سعی می کند خود را نسخه ایرانی نیوزویک (از هفته نامه های پرتیراژ آمریکا) قلمداد کند، در ادامه روش پیشین نویسندگانش در شماره اخیر خود به بهانه ای نامربوط علاقه وافر رییس جمهور به ظهور را مورد طعن قرار داد و فرهنگ انتظار را به تمسخر گرفت.
این رفتار از سوی جریانی که یکی از چهره های سرشناس  آن در میان دانشجویان می گوید من حاضرم تعهد کتبی دهم که امام زمان تا پانصد سال دیگر نیز ظهور نخواهد کرد چندان بعید نیست، جریانی که رسما خود را لیبرال می نامد و لاجرم به پایان تاریخ فکر می کند، اما آنچه اهمیت دارد این نکته است که این بار به جای تصریح به کنایه روی آورده شده و از آنجا که «الکنایة اشد من التصریح» به نظر می رسد هدف این جریان سست نمودن پایه باورهای دینی مردم است. باورهای مستحکمی که در برابر پیشرفته ترین سلاح های لیبرالها و کمونیستها نیز نلرزیده است، و تردیدی نیست که این جریان نیز به همان سرنوشتی دچار خواهد شد که پیشینیان این عرصه مبتلا شدند. «انهم یرونه بعیدا و نراه قریبا».


پيام هاي ديگران ()

مهدي


خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]